تفاوت چشمگیر میزان پیمایش حمل و نقل ریلی ایران با استانداردهای جهانی

یک کارشناس حمل‌ و نقل و لجستیک گفت: پایین بودن نرم بهره وری مُدهای حمل و نقل ریلی به دلیل پایین بودن میزان پیمایش است.

مارک کیگون مشاور ارشد بخش IT مسافری اتحادیه راه‌آهن‌های دنیا در خصوص بهره وری در صنعت حمل و نقل ریلی می گوید: برای برنامه ریزی جهت بهره وری لازم است ابتدا بهترین زیرساخت و ناوگان را توأمان در اختیار داشته باشیم وقطارها از نظر ظرفیت در شرایط مطلوبی باشند آن وقت می توانیم در خصوص بهره وری صحبت کنیم.

در این  خصوص متاسفانه باید گفت بررسی آمارهای عملکردی حمل و نقل ریلی کشور و مقایسه‌ آن‌ها با عملکرد حمل و نقل ریلی در دیگر کشورها، بویژه کشورهایی با میزان زیرساخت‌ مشابه ایران نشان‌دهنده‌ی بهره‌وری بسیار پایین در حمل و نقل ریلی کشور است.

همایون اسدی کارشناس حمل‌ و نقل  با اشاره به اینکه دلیل بهروه وری پایین می تواند تا به میزان پیمایش ارتباط داشته باشد می گوید:با توجه به اینکه پایین بودن نرم بهره وری مُدهای حمل و نقل رابطه مستقیم دارد با پایین بودن میزان پیمایش متاسفانه باید گفت میزان پیمایش حمل و نقل ریلی کشورما با نرم جهانی فاصله زیادی دارد و باید به 500 هزار کیلومتر در روز برسد.

این کارشناس حوزه حمل و نقل و لجستیک با بیان اینکه پیمایش در کشور ما در دولت جدید روند رو به افزایش را طی می کند ابراز داشت: میزان پیمایش حمل و نقل ریلی در دوره مدیریت قبلی راه اهن 80 هزار کیلومتر در روز بود، اما امروز بر اثر سیاست های اعمال شده در جهت افزایش نیروی کشش، میزان پیمایش به 150 هزار کیلومتر در روز رسیده است.

در این خصوص حسین عاشوری معاون بهره‌برداری و سیر و حرکت راه آهن با اشاره به لزوم اقدامات  افزایش پیمایش و بهره وری عنوان داشت: بعضی از مشکلات مربوط به بهره وری به سرعت کم ناوگان به خطوط برمی‌گردد که بخشی به قدیمی بودن و شیب و قوس‌های خطوط مربوط می‌شود و بخش دیگر به ترافیک خطوط، وابسته است.

گفتنی است پیش از این حسین عاشوری معاون بهره‌برداری و سیر و حرکت راه آهن از برنامه‌ریزی برای افزایش حداقل هفت درصدی میزان بهره‌وری از امکانات موجود خبر داده بود و گفته بود: برای افزایش بهره‌وری باید شاخص بهره‌وری مشخص شود و سپس به منظور تحقق آن شاخص، برنامه‌ریزی لازم را انجام داد.

در این راستا کارشناسان بعضی از شاخص افزایش بهره وری را به شرح زیر مشخص کردند: 
1-    کاهش توقف واگن‌ها در ایستگاه‌ها در طول مسیر است. 
2-    قدیمی بودن و شیب و قوس‌های خطوط  
3-    سرعت کم ناوگان